และความจริงสุดสะพรึงในถังเหล็กสีแดง!
คฤหาสน์ ‘ศิริพัฒน์’ ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเนินเขาอันโดดเดี่ยวราวกับปราสาทในเทพนิยาย ตัวคฤหาสน์สร้างด้วยหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ทับซ้อนด้วยสถาปัตยกรรมสไตล์ยุโรปโบราณที่ดูโอ่อ่าและน่าเกรงขาม สำหรับ ‘นิดา’ หญิงสาววัยยี่สิบห้าปีที่เติบโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า การได้ก้าวเท้าเข้ามาเป็นนายหญิงของคฤหาสน์หลังนี้เปรียบเสมือนความฝันที่กลายเป็นจริง เธอเพิ่งเข้าพิธีวิวาห์ที่หรูหราที่สุดแห่งปีกับ ‘ธนา’ นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับมหาเศรษฐีวัยสี่สิบปี ผู้ชายที่เพียบพร้อมทั้งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ และความอ่อนโยนที่เขามอบให้เธอราวกับเธอเป็นเจ้าหญิง
ชีวิตของนิดาในคฤหาสน์หลังนี้ควรจะสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ เธอมีคนรับใช้คอยปรนนิบัติตลอดสี่สิบแปดชั่วโมง มีบัตรเครดิตวงเงินไม่จำกัด และมีห้องแต่งตัวที่เต็มไปด้วยแบรนด์เนมระดับโลก ทว่า… ภายใต้ความหรูหรานั้น กลับมีความอึดอัดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้แฝงตัวอยู่ คฤหาสน์หลังนี้มีกฎเหล็กเพียงข้อเดียวที่ธนาเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและแววตาที่ดุดันผิดปกติ นั่นคือ… “ห้ามก้าวเท้าเข้าไปในสวนป่าหลังคฤหาสน์เด็ดขาด ไม่ว่าในกรณีใดๆ ก็ตาม”
สวนป่าแห่งนั้นถูกล้อมด้วยรั้วเหล็กดัดทรงสูงที่ถูกสนิมกัดกิน มันรกทึบไปด้วยต้นไทรยักษ์และเถาวัลย์ที่เกี่ยวพันกันจนแสงแดดแทบจะส่องไม่ถึง และที่นั่น… มีผู้หญิงเสียสติคนหนึ่งอาศัยอยู่
นิดาเคยแอบมองลงมาจากระเบียงห้องนอนชั้นสามในยามค่ำคืน เธอเห็นร่างของหญิงคนหนึ่งสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวที่ขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินโคลน ผมของเธอยาวสยายและยุ่งเหยิงจนปิดบังใบหน้า หญิงคนนั้นมักจะเดินเหม่อลอย ลากเท้าไปมาท่ามกลางเงามืด บางครั้งก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคักชวนขนลุก บางครั้งก็ร้องไห้โหยหวนราวกับสัตว์ที่ถูกทรมานปางตาย เมื่อนิดาถาม ธนาเพียงแค่ถอนหายใจและดึงเธอเข้ามากอด พร้อมอธิบายด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยว่า
“เธอชื่อ ‘ป้าชื่น’ เป็นญาติห่างๆ ฝั่งแม่ของพี่เอง เธอมีอาการทางจิตอย่างรุนแรงมาตั้งแต่เด็ก พี่สงสาร ไม่อยากส่งเธอไปทนทุกข์ในโรงพยาบาลบ้า เลยสร้างเรือนไม้เล็กๆ หลังสวนให้อยู่ โดยจ้างคนคอยส่งข้าวส่งน้ำ… นิดาอย่าไปใส่ใจเลยนะ ปล่อยให้เธออยู่ในโลกของเธอเถอะ มันอันตรายถ้าเราเข้าไปใกล้”
คำอธิบายนั้นฟังดูมีเหตุผลและยิ่งทำให้ธนาดูเป็นผู้ชายที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตา แต่นิดากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ พฤติกรรมของธนาเริ่มแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป ทุกๆ คืน… เมื่อนาฬิกาลูกตุ้มโบราณในห้องโถงตีบอกเวลาเที่ยงคืนตรง นิดามักจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาพบกับความว่างเปล่าบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ ธนาหายตัวไป
คืนแล้วคืนเล่าที่นิดาพยายามแกล้งถามว่าเขาลุกไปไหนกลางดึก ธนามักจะตอบด้วยรอยยิ้มที่ดูฝืนธรรมชาติว่า “พี่นอนไม่ค่อยหลับน่ะ เลยลงไปตรวจดูความเรียบร้อยรอบๆ บ้านนิดหน่อย นอนต่อเถอะนะคนดีของพี่”
แต่สัญชาตญาณของผู้หญิงบอกนิดาว่ามันไม่ใช่แค่นั้น คืนหนึ่ง ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดและอากาศที่หนาวเย็นผิดปกติ สายฝนปรอยๆ ตกลงมากระทบหน้าต่าง แสงจันทร์เสี้ยวสาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามา นิดาตัดสินใจนอนหันหลังและแกล้งหลับสนิท เสียงลมหายใจของเธอสม่ำเสมอ แต่หัวใจกลับเต้นระทึกเมื่อได้ยินเสียงเตียงขยับ
เที่ยงคืนตรง… ธนาลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุด เขาไม่ได้เปิดไฟ แต่เดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้งโบราณ เปิดลิ้นชักลับและหยิบสิ่งของบางอย่างออกมา แสงจันทร์สะท้อนให้เห็นว่ามันคือ ‘หวีเงินโบราณ’ ที่สลักลวดลายอักขระขอมแปลกประหลาด ธนากำหวีนั้นไว้แน่น ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไปอย่างรวดเร็ว
นิดาลืมตาขึ้นทันที เธอสวมเสื้อคลุมทับชุดนอนผ้าไหม คว้าไฟฉายกระบอกเล็กๆ แล้วย่องตามสามีออกไป ฝีเท้าของนิดาเบาหวิว เธอสะกดรอยตามธนาลงบันไดวนหินอ่อน เดินผ่านห้องโถงที่มืดมิด จนกระทั่งเห็นเขาเปิดประตูด้านหลังคฤหาสน์… ประตูที่เชื่อมต่อไปยังสวนป่าต้องห้าม!
ความกลัวเริ่มเกาะกุมหัวใจ แต่นิดากัดฟันสู้ เธอต้องรู้ให้ได้ว่าความลับที่ซ่อนอยู่ในความมืดคืออะไร นิดาเดินย่องฝ่าพุ่มไม้ที่เปียกชื้น อากาศในสวนป่าเย็นยะเยือกและมีกลิ่นเหม็นอับของซากใบไม้เน่าผสมกับกลิ่นคาวแปลกๆ ที่ลอยมาตามลม เสียงนกแสกทักร้องดังขึ้นบนยอดไม้ทำให้นิดาแทบจะหยุดหายใจ เธอค่อยๆ แฝงตัวอยู่หลังต้นไทรยักษ์ขนาดใหญ่ และมองลอดผ่านรากไม้ที่ห้อยระย้าไปยังลานดินกว้างหน้าเรือนไม้เก่าๆ ที่ผุพัง
ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้นิดาต้องยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นเสียงร้องกริ๊ด!
ท่ามกลางแสงเทียนสีแดงที่ถูกจุดล้อมรอบลานดิน หญิงบ้าที่ธนาเรียกว่าป้าชื่น กำลังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สักเก่าๆ แขนขาทั้งสองข้างของเธอถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนลงอาคม แววตาของเธอเหม็นลอยไร้จุดหมาย ร่างกายซูบผอมจนเห็นกระดูก และตรงหน้าของเธอมี ‘ถังเหล็กสีแดงขนาดใหญ่’ เป็นถังน้ำมันเก่าๆ ที่มีรอยสนิมและคราบสีดำเขรอะขระเกาะกรังอยู่รอบถัง กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นเหม็นเน่าที่นิดาได้กลิ่น โชยออกมาจากถังใบนี้!
แต่สิ่งที่ทำให้ความฝันซินเดอเรลล่าของนิดาแตกสลายลงในพริบตา ไม่ใช่ความน่ากลัวของหญิงบ้าหรือถังเหล็ก แต่เป็นภาพของ ‘ธนา’ สามีที่แสนดีของเธอ เขากำลังยืนอยู่ด้านหลังหญิงบ้าคนนั้น ใบหน้าของเขาไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มันเต็มไปด้วยความอำมหิตและแววตาของปีศาจร้าย ธนากำลังใช้หวีเงินโบราณ ค่อยๆ สางผมที่พันกันยุ่งเหยิงของหญิงคนนั้นอย่างช้าๆ… สางจากโคนจรดปลาย พร้อมกับบริกรรมคาถาภาษาขอมด้วยเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบ
เส้นผมที่หลุดร่วงติดหวีเงินออกมา ธนาจะบรรจงหยิบมันทิ้งลงไปใน ‘ถังเหล็กสีแดง’ ใบนั้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“วิมล… เมียรักของพี่…” ธนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นิดาขนหัวลุกซู่
คำว่า ‘วิมล’ และ ‘เมียรัก’ เปรียบเสมือนสายฟ้าที่ผ่าเปรี้ยงลงกลางสมองของนิดา! ความทรงจำจากข่าวหน้าหนึ่งเมื่อห้าปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว ‘คุณหญิงวิมล’ ทายาทตระกูลอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ ภรรยาคนแรกของธนา ที่สื่อรายงานว่าเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์ระเบิดจนศพไหม้เกรียม และทิ้งมรดกหมื่นล้านไว้ให้ธนาครอบครองแต่เพียงผู้เดียว!
หญิงบ้าที่ถูกล่ามโซ่คนนี้ ไม่ใช่ญาติที่ชื่อป้าชื่น แต่เธอคือ คุณหญิงวิมลที่ยังมีชีวิตอยู่!
“อดทนอีกนิดนะวิมล…” ธนาแสยะยิ้มชั่วร้าย มือยังคงสางผมของอดีตภรรยาต่อไป “พิธีกรรมของเราใกล้จะสมบูรณ์แล้ว คุณไสยมนตร์ดำสายเขมรที่พี่ให้หมอผีฝังไว้ในตัวเธอ มันช่วยดูดกลืนดวงชะตา บารมี และอายุขัยของตระกูลเธอมาให้พี่จนหมดสิ้น พี่ถึงได้กลายเป็นมหาเศรษฐีที่ใครๆ ก็ก้มหัวให้แบบนี้ไงล่ะ… แต่ก็นะ พลังชีวิตของเธอมันเริ่มอ่อนลงเต็มที ร่างกายเธอกำลังจะเน่าเปื่อย พี่จึงต้องหา ‘เหยื่อสังเวย’ คนใหม่มาทดแทน”
นิดาเบิกตากว้างจนแทบถลน ร่างกายสั่นสะท้านไปทุกอณูขุมขน น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลอาบสองแก้ม
ธนาวางหวีเงินลงบนฝาถัง ก่อนจะล้วงเอาบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อ มันคือ ‘รูปถ่ายของนิดา’ ในชุดเจ้าสาว!
“นิดา… ภรรยาคนใหม่ของพี่…” ธนาลูบรูปถ่ายนั้นด้วยแววตาหิวกระหาย “เด็กกำพร้าที่ไม่มีใครสนใจ ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนจะมาตามหา เธอช่างสวย บริสุทธิ์ และมีพลังชีวิตที่เต็มเปี่ยมเหลือเกิน พรุ่งนี้คืนเดือนดับ พี่จะนำเลือดและเส้นผมของนิดามาทำพิธีสืบทอดคำสาปใส่ลงในถังใบนี้แทนเธอ ถึงตอนนั้น… เธอก็จะได้ไปลงนรกอย่างสงบเสียทีนะ วิมล… ส่วนนิดา ก็จะกลายเป็นคนบ้าที่ถูกขังอยู่ที่นี่แทนเธอตลอดไป!”
พูดจบ ธนาก็หัวเราะร่วนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในเรือนไม้เพื่อหยิบมีดหมอและอุปกรณ์ทำพิธีเพิ่มเติม
นิดาที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไทรช็อกจนแทบหมดสติ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ ความจริงที่โหดร้ายตีแสกหน้าอย่างจัง ผู้ชายที่เธอรักและฝากชีวิตไว้ แท้จริงแล้วคือฆาตกรโรคจิตที่ใช้มนตร์ดำทำลายชีวิตผู้หญิงเพื่อกอบโกยสมบัติ! นิดารู้ดีว่าเธอต้องหนี แต่ความอยากรู้อยากเห็นและความแค้นที่ถูกหลอก ทำให้เธอตัดสินใจทำในสิ่งที่กล้าหาญที่สุดในชีวิต
เมื่อธนาเดินลับตาเข้าไปในเรือนไม้ นิดารวบรวมพละกำลังทั้งหมด ก้าวเท้าสั่นๆ ออกจากหลังต้นไทร เดินตรงไปที่ถังเหล็กสีแดงใบนั้น กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นซากศพเน่าโชยรุนแรงจนเธอต้องยกมืออุดจมูกและแทบจะอาเจียนออกมา
นิดาชะโงกหน้ามองลงไปในถังสีแดง… และวินาทีนั้นเอง ภาพที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดจนเกินกว่าที่มนุษย์คนใดจะรับได้ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า!
ภายในถังเหล็กสีแดง ไม่ได้มีแค่เศษเส้นผม… แต่มันเต็มไปด้วยน้ำยาสีดำข้นคลั่กที่กำลังเดือดปุดๆ ทั้งที่ไม่มีไฟสุมอยู่ด้านล่าง! ในน้ำยาที่น่าสะอิดสะเอียนนั้น มี ‘กะโหลกศีรษะมนุษย์’ ขนาดเล็กจิ๋วลอยอยู่ ซึ่งเป็นกะโหลกของทารกในครรภ์ที่ธนาผ่าเอามาจากลูกของวิมล นำมาทำเป็นกุมารทองเพื่อดึงดูดทรัพย์สิน! และที่น่ากลัวที่สุดคือ ตรงกลางถังมี ‘ตุ๊กตาดินปั้นหุ่นพยนต์’ ขนาดเท่าฝ่ามือ ที่ถูกปั้นเป็นรูปผู้หญิง บนตัวตุ๊กตาถูกสลักชื่อและวันเดือนปีเกิดของ ‘นิดา’ เอาไว้อย่างชัดเจน! รอบๆ ตุ๊กตามีเส้นผมและเล็บของนิดาที่ธนาแอบเก็บไปถูกมัดติดไว้ และร่างดินปั้นนั้นถูกเสียบทะลุด้วยเข็มอาคมเปื้อนเลือดนับสิบเล่ม!
นิดาก้าวถอยหลังด้วยความสยดสยองจนแทบหยุดหายใจ เธอคือเหยื่อรายต่อไปอย่างสมบูรณ์แบบ!
“หนี… หนีไป…”
เสียงแหบแห้งและแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของภูตผีดังขึ้น นิดาหันขวับไปมอง หญิงบ้าหรือคุณวิมลที่เคยนั่งเหม่อลอย บัดนี้ดวงตาของเธอกลับมามีสติชั่วขณะ วิมลใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ คว้าแขนของนิดาไว้แน่น เล็บที่ยาวและสกปรกจิกกระชากผิวหนังของนิดาด้วยความร้าวราน แววตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความทุกข์ทรมานที่ถูกกักขังมานานถึงห้าปี
“หนีไป… เด็กน้อย… เขาไม่ใช่คน… เขาคือปีศาจจากขุมนรก!” วิมลเค้นเสียงพูดด้วยความยากลำบาก เลือดสีดำไหลซึมออกมาจากมุมปากของเธอ
“คุณวิมล… ฉันจะช่วยคุณ ฉันจะพาคุณหนีไปด้วยกัน!” นิดาร้องไห้สะอื้น พยายามจะดึงโซ่ตรวนที่ข้อเท้าของวิมล
“ไม่ได้… ฉันถูกวางยาพิษและถูกมนตร์ดำสะกดวิญญาณไว้… ร่างกายฉันมันตายไปแล้ว ครึ่งหนึ่งของฉันอยู่ในยมโลก… ฉันไปไหนไม่ได้แล้ว…” วิมลส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง ก่อนจะจับไหล่นิดาแน่น “ทำลายถังใบนี้ซะ! มันคือหัวใจของอาคมทั้งหมด ทำลายมัน… แล้วหนีไปให้ไกลที่สุด อย่าหันกลับมามอง!”
แต่ยังไม่ทันที่นิดาจะตัดสินใจทำอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนไม้
“นิดา!!! นังตัวดี แกเข้ามาทำอะไรที่นี่!!”
เสียงตวาดก้องของธนาดังลั่นสวนป่า แววตาของเขาเบิกกว้างด้วยความโกรธจัดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ธนาเปลี่ยนจากสามีที่แสนดีกลายเป็นปีศาจร้ายอย่างสมบูรณ์ เขาชักมีดหมอลงอาคมด้ามงาช้างที่เปื้อนเลือดเก่าๆ ออกมาจากเอว และพุ่งตรงเข้ามาหานิดาด้วยความเร็วที่น่ากลัว!
“มึงรู้ความลับของกูแล้ว มึงอย่าหวังว่าจะได้ออกไปจากที่นี่แบบมีลมหายใจ! กูจะเชือดมึงสังเวยครูบาอาจารย์เดี๋ยวนี้แหละ!”
ด้วยสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดขั้นสูงสุด นิดาคว้าท่อนฟืนไม้เนื้อแข็งที่เคยวางอยู่ใกล้ๆ ลานดิน ฟาดเข้าที่ข้อมือของธนาอย่างเต็มแรงจนมีดหมอกระเด็นหลุดมือ! ธนาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดและเสียหลักล้มลง แต่มันยังไม่จบ เขารีบตะเกียกตะกายพุ่งเข้ามาบีบคอนิดาอย่างบ้าคลั่ง
นิดาดิ้นรนต่อสู้ ใบหน้าเริ่มเขียวคล้ำเพราะขาดอากาศหายใจ แต่ในจังหวะที่สติกำลังจะหลุดลอย สายตาของเธอเหลือบไปเห็น ‘ถังเหล็กสีแดง’ ที่วางอยู่ใกล้ๆ
‘ทำลายถังใบนี้ซะ!’ เสียงของวิมลดังก้องในหัว
นิดารวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้าย ถีบยอดอกของธนาจนเขากระเด็นออกไป จากนั้นเธอหมุนตัวและใช้ขาทั้งสองข้างถีบเข้าที่กลางลำตัวของ ถังเหล็กสีแดง อย่างสุดแรงเกิด!
โครมมมม!!!
ถังเหล็กขนาดใหญ่ล้มคว่ำลง น้ำยาสีดำข้นคลั่ก กะโหลกเด็กทารก และหุ่นพยนต์ตุ๊กตาดินปั้น ไหลทะลักออกมาสาดกระเซ็นอาบพื้นดิน ทันทีที่เครื่องรางมนตร์ดำและของสกปรกเหล่านั้นหลุดออกจากถังอาคมและสัมผัสกับพื้นพสุธา สิ่งที่น่าสยดสยองที่สุดก็บังเกิดขึ้น!
บรรยากาศในสวนป่าที่เคยเงียบสงบพลันวิปริตแปรปรวน ลมพายุหมุนก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรงจนต้นไม้สั่นไหว เสียงหวีดร้องโหยหวนของดวงวิญญาณสัมภเวสีและวิญญาณเด็กทารกนับร้อยที่ธนาเคยกักขังและทรมานไว้ในถัง ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณราวกับประตูนรกถูกเปิดออก! ควันสีดำทะมึนพวยพุ่งออกจากกองน้ำเน่าที่นองอยู่บนพื้น ก่อตัวเป็นเงาดำมืดนับร้อยสาย!
“ไม่!!! สมบัติของกู! อาคมของกู! มึงทำอะไรลงไปนังนิดา!!” ธนากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เขาคลานเข่าเข้าไปพยายามจะกอบกู้น้ำสีดำและกะโหลกขึ้นมาใส่ถังด้วยมือเปล่า
แต่ทว่า… เงาดำแห่งความเคียดแค้นเหล่านั้นไม่ได้โจมตีนิดา พวกมันพุ่งเป้าไปที่ ‘ผู้สร้าง’ ของมัน! ดวงวิญญาณนับร้อยพุ่งเข้าสิงสู่และรุมทึ้งกัดกินร่างของธนาอย่างโหดเหี้ยม ธนาดิ้นทุรนทุราย กรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสที่เหนือจินตนาการ ร่างกายของเขาค่อยๆ บิดเบี้ยว ผิวหนังที่เคยเต่งตึงและหล่อเหลาเริ่มเหี่ยวย่น แห้งเหี่ยว และปริแตกราวกับเปลือกไม้ เผยให้เห็นกระดูกสีดำคล้ำอยู่ภายใน มนตร์ดำที่ย้อนเข้าตัวกำลังสูบเลือดสูบเนื้อและอายุขัยของเขาคืนอย่างทบต้นทบดอก!
“ช่วยด้วย!! นิดา… วิมล… ช่วยกูด้วย!! อ๊ากกกก!!” ธนากรีดร้องเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกโพลง เลือดสีดำพุ่งทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ด ร่างของเขากระตุกเกร็งและแห้งกรังกลายเป็นซากศพมัมมี่ที่น่าสมเพชภายในเวลาไม่ถึงนาที!
ความเงียบสงบกลับคืนสู่สวนป่าอีกครั้ง พายุสงบลงพร้อมกับวิญญาณที่ได้รับการปลดปล่อย นิดานั่งหอบหายใจ ร่างกายเปียกปอนไปด้วยเหงื่อและน้ำตา เธอหันไปมองคุณวิมล
หญิงบ้าที่เคยถูกทรมาน บัดนี้มีรอยยิ้มที่สงบและหลุดพ้นบนใบหน้า วิมลมองนิดาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ลมหายใจอันแผ่วเบาของเธอจะหยุดลง ร่างกายที่บอบช้ำหลับตาลงอย่างสงบ… เธอได้รับการปลดปล่อยจากขุมนรกบนดินนี้แล้วอย่างแท้จริง
นิดาฝืนลุกขึ้นยืน เธอวิ่งหนีฝ่าความมืดออกจากคฤหาสน์ที่เปรียบเสมือนสุสานแห่งความโลภ โทรศัพท์แจ้งตำรวจและเจ้าหน้าที่กู้ภัยทันที
เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจกองปราบและหน่วยนิติเวชมาถึง พวกเขาต้องพบกับคดีที่สยดสยองที่สุดในประวัติศาสตร์ ร่างของธนาที่แห้งกรังราวกับศพโบราณถูกพบอยู่ข้างถังสีแดง ตำรวจได้ทำการค้นคฤหาสน์และพบกับ ‘ห้องใต้ดินลับ’ ที่เก็บรวบรวมหลักฐานการโอนย้ายทรัพย์สิน การฆาตกรรมอำพราง และอุปกรณ์ทำมนตร์ดำจำนวนมหาศาล ทุกอย่างชัดเจนว่าธนาคือฆาตกรต่อเนื่องที่ใช้คุณไสยเพื่อโกงสมบัติของภรรยา!
ข่าวดังกล่าวกลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ที่สั่นสะเทือนวงการไฮโซ หลังจากพิธีศพของคุณวิมลที่ถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติในฐานะทายาทที่แท้จริง นิดาได้ร่วมมือกับทนายความ มอบสมบัติหมื่นล้านและคฤหาสน์หลังนั้นคืนให้กับครอบครัวเดิมของคุณวิมลทั้งหมดโดยไม่ขอรับเงินแม้แต่สลึงเดียว
นิดาเลือกที่จะเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าเพียงใบเดียว เดินย้อนกลับไปใช้ชีวิตที่เรียบง่ายในต่างจังหวัด เธอทิ้งความฝันเรื่องชีวิตซินเดอเรลล่าและโลกแห่งมหาเศรษฐีไว้เบื้องหลังอย่างถาวร เหตุการณ์ในคืนเดือนดับนั้นได้สลักลึกเป็นบทเรียนที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตของเธอว่า…
ความมั่งคั่งและใบหน้าที่หล่อเหลาแสนดี อาจเป็นเพียง ‘หน้ากาก’ ที่ปีศาจใช้สวมใส่เพื่อล่อลวงเหยื่อ และความลับที่มืดมิดที่สุดของมนุษย์… มักจะซ่อนอยู่ใต้เงาจันทร์ ในที่ที่ใกล้ตัวเราที่สุดเสมอ.
